خلق حماسه ای دیگر در رباط کریم؛ امسال پرشورتر از سالهای گذشته

مردم رباط کریم بار دیگر به دشمنان انقلاب ثابت کردند که تا اخرین قطره خون پای انقلاب هستند و سختی‌ها را به جان می خرند تا این نظام پایدار بماند.

به گزارش خبرنگار سیاسی رباط نیوز، مسیر راهپیمایی امسال نیز همان مسیر گذشته بود، بی هیچ کم و کاستی اما انگار آدم ها تغییر کرده بودند، نوزدان سالهای گذشته حالا راه می روند، جوان ها ازدواج کرده و با فرزندانش آمده و میانسالان نیز عصا به دست آمده بودند، تمام شمایل مردم تغییر یافته اما یک چیز ثابت مانده و از قلب های مردم هیچ بیرون نیامده، واژه انقلاب، انقلابی که رهبرش امام راحل بود و امروز نیز بزرگ مردی دیگر پا در رکاب آنها نهاده و چرخ انقلاب را می چرخاند.

همه آمده بودند، پیر و جوان، زن و مرد کودک و خردسال، تا به دشمنان انقلاب بفهمانند این مردم همان مردمان روزهای سخت انقلابند و حالا دیگر پای این انقلاب ایستاده اند.

زیر پل آزادگان رباط کریم که رسیدیم صدای جمعیت دو چندان شد، شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسراییل آنچنان زیاده شده بود که دیگر هیچ کسی را نمی توانستی پیدا کنی که دهانش بسته باشد، هر کسی شعاری میداد و پیرو انقلاب ماند.

حکایت ما و راهپیمایی امسال بسیاری از مردم را یاد روزهای انقلاب انداخت، روزهایی که شاید بدون هیچ دغدغه ای مردم به خیابان ها آمده بودند اما این بار دغدغه ها را خانه گذاشته و به خیابان ها آمدند.

تازه عروسی که با همان لباس های نو به همراه همسرش آمده بود این چنین روایت می کرد ما آمده ایم تا به دشمنان انقلاب ثابت کنیم رهبرمان را دوست داریم و در رکابشان هستیم، اقای روحانی را نیز از صمیم قلب دوست داریم و باید کمک کنیم تا مشکلات کشور را حل کنند.

آن طرف تر معلم قرآن دوران مدرسه ام را دیدم، او حالا صاحب فرزندی شده بود و دست در دستش به خیابان آمده بود تا در رکاب انقلاب بماند، او می گفت: باید هوای ممکلت را داشت، ببینم دشمنان اسلام چه بر سر کشورهای همسایه آورده اند، اگر ما نیز در خیابان ها نباشیم چنین سرنوشتی در انتظارمان هست.

کمی آن طرف تر که رفتیم پیر زنی را دیدم که عصا به دست آمده بود، چنان شعار مرگ بر آمریکا می گفت که گویا دل خونی از مستکبران دارد، از او در این باره پرسیدم، او نیز خطاب به رهبری گفت: ما پشتیبان رهبرمان هستیم، دشواری ها را تحمل می کنیم و اجازه نمی دهیم یک بار دیگر ایادی استکبار در مملکتمان حضور داشته باشد، ان زمان پیش از انقلاب آمریکایی ها ما را آدم حساب نمی کردند و امروز برای خودمان عزت و غروری داریم که باید قدرش را بدانیم.

صحبتمان با مردم تماش شد، به اخر ارهپیمایی رسیدیم و دانش آموزان نیز پرچم های رنگی ایران عزیزمان را در دست گرفته و شعر انقلاب را روایت می کردند، این دانش آموزان حتی امام را هم ندیده اند اما گویا مهربانی های امام را به گوش شنیده و دوستش دارند.

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *